Pałac budowany był w latach 1850-1856. Wówczas popularny był w architekturze niemieckiej styl neogotycki. Czerpał on natchnienie z gotyckich zamków. Elementy takie jak: wieżyczki, sterczyny czy krenelaże nadawały pałacowi charakter romantyczności. Budowany był na rzucie przypominającym literę U. Przy pałacu wybudowano wozownię, która przypominała wieżę zamkową z basztami. Ponadto przy parku powstał park krajobrazowy, który rozciągał się także na półwysep na jeziorze. Założono tam winnice. Charakterystycznymi roślinami parku jest miłorząb japoński.

Najświetniejsze czasy pałac przeżywał za czasów von Mirbachów. W czasie I wojny światowej pałac został spalony przez armię Samsonowa, która już następnego dnia poniosła klęskę pod Olsztynkiem. Ogień zabrał umeblowanie oraz zbiory. Nie uległy spaleniu tylko mury magistralne. Następnie pałac wchodzi w posiadanie barona Bernarda von Paleske (adiutant Cesarza Wilhelma II). Baron w latach 1922-1923 odbudowuje pałac według pierwowzoru. W czasie II wojny światowej zarówno pałac jak i Sorkwity stają się miejscem spotkań polityków niemieckich i pruskich. Dlatego pałac tę wojnę przetrwał w dobrym stanie. Okradziono jedynie wnętrze pałacu.

Po wojnie pałacem administruje miejscowy PGR. W 1957 roku zostaje on przekazany Zakładowi Maszyn Rolniczych ‘Ursus’ z Warszawy. Od 1998 do chwili obecnej zespół pałacowo-parkowy w Sorkwitach znajduje się w rękach prywatnych właścicieli.

Zespół pałacowy traktowany jest, jako zabytek o szczególnych walorach. Został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych Krajowego Ośrodka Badań i Dokumentacji Zabytków, jako zespół pałacowy. W rejestrze umieszczono pałac, park oraz wozownię ze spichlerzem.

W Grabnie znajduje się mały obiekt warowny wybudowany przez krzyżaków w XIV wieku. Był on siedzibą komornika zakonnego. Pełnił on także funkcję ochronną dla Kętrzyna przed wojskami litewskimi.  Obiekt na początku był drewniany. Na przełomie XIV i XV wieku zmieniono go na murowany zamek. Został zniszczony podczas wojny trzydziestoletniej. Nie został odbudowany, dlatego dziś możemy oglądać jedynie ruiny zamku, a dokładnie resztki jego fundamentu.

Na przełomie XIV i XV wieku w Ełku powstał ceglany zamek. Został on wzniesiony przez Krzyżaków na miejscu drewnianego grodu Jaćwingów. Mury wzniesiono na wyspie, którą połączono z lądem za pomocą drewnianego mostu. Zamek został zniszczony w 1410 roku. Przez stulecia trwała jego odbudowa. W 1525 roku zamek stał się siedzibą starosty, a następnie sądu. W 1811 roku ełcki zamek został częściowo spalony. Remont po pożarze sprawił, że zamek zyskał nowy wygląd. Następnie pełnił miejsce więzienia. Obecnie widzimy tylko niewielkie mury pozostałe po zamku, znajdujące się na jeziorze Ełckim. Trwa tam remont starych murów.

W Jegławkach, w XIX wieku wybudowano neogotycki pałac w stylu angielskim. Stanął on na miejscu zamku krzyżackiego, który został wybudowany prawdopodobnie w XIV wieku. W XVII wieku warownia ta została rozebrana. Zachowało się jedynie piwnice. Mimo, że pałac jest częściowo zaniedbany to i tak posiada XIX wieczny urok, który nadal zachwyca i przyciąga turystów. Wokół pałacu jest park.

W Okartowie można zwiedzać ruiny zamku krzyżackiego, który został wybudowany około 1340 roku. Stanowił on jeden z elementów pasa ochrony państwa zakonnego przez najazdami litewskimi. Był również siedzibą prokuratora. Początkowo warownia była drewniana, potem przebudowano ja na murowaną. W XIV wieku warownie opuszczono a zabudowania przekształcono w folwark. Kościół przejął zamek w 1848 roku. W czasie wojen zamek w Okartowie został zniszczony. Po 1945 roku pozostała wieża i mury, ale z czasem i te elementy zamku rozebrano. Dziś zachowały się tylko resztki zamku.

Zamek nad Pisą powstał w pierwszej połowie XIV w. Wybudowany został przez Krzyżaków. Jego zarządcą początkowo był prokurator. W związku z najazdami Litwinów zamek został zniszczony. W 1378 roku warownię wzmocniono, poprzez przebudowanie elementów drewnianych na murowane. Zamek płonął dwa razy, w czasie wojny trzynastoletniej oraz w XVII wieku. Za każdym razem był odbudowywany. W XIX wieku został rozebrany. Pozostałości zamku spłonęły w 1945 roku. Do dzisiaj zachowały się jedynie fragmenty murów.

Sanktuarium znajduje się w miejscu, gdzie kiedyś stały kaplice. Jedna z 1400 roku, druga z 1619 roku. Na sanktuarium w Świętej Lipce składa się bazylika, krużganki oraz dom zakonny ojców jezuitów. Najbardziej cenioną perełką sanktuarium są barokowe organy z ruchomymi figurkami, które zrobione były w 1721 roku. Pielgrzymki odwiedzają to miejsce również ze względu na obraz Matki Boskiej Świętolipskiej, który znajduje się na ołtarzu głównym. W Świętej Lipce znajdują się również inne zabytki wykonane w stylu barokowym. Zaliczyć można do nich rzeźby, freski, obrazy na płótnie, wyroby złotnicze oraz dzieła kowalstwa.

Ze Świętą Lipką wiąże się legenda. Według Michała Ciaritiusa, który jako pierwszy spisał ustną legendę o Świętej Lipce, początki sanktuarium sięgają XIV wieku. Wówczas to w Kętrzynie skazańcowi, któremu groziła kara śmierci, objawiła się Matka Boska. Prosiła ona o wyrzeźbienie jej postaci z Dzieciątkiem. Skazaniec wykonał ją w ciągu jednej nocy. Niedoszli oprawcy zachwyceni pięknem rzeźby darowali skazańcowi życie i puścili go wolnym. A ten w ramach wdzięczności matce Bożej za uratowanie życia, szukał lipy, na której mógłby postawić rzeźbę. Tam gdzie obecnie znajduje się bazylika, wówczas stała wybrana lipa. Wkrótce to miejsce stało się sławne dzięki cudownym uzdrowieniom.

W 1519 roku do Świętej Lipki przybył pieszo i boso późniejszy książę Albrecht Hohenzollern. W 1525 roku zabroniono pielgrzymek. Ówcześni protestanci zniszczyli kaplicę a figurkę wrzucili do jeziora. W miejscu ściętej lipy postawili szubienicę. Jednak ludność nie poddała się represjom i przychodziła potajemnie modlić się do tego miejsca. Nadal zdarzały się cudowne uzdrowienia. Taka sytuacja trwała przez 100 lat.

Święta Lipka odwiedzana jest dziś również ze względu na idealne miejsce wypoczynku, w otoczeniu lasów i jezior.

Aby poznać historie piramidy należy cofnąć się do XVIII wieku. Wówczas Farenheitowie wykupili wieś Angerapp od Christopha von Rap. Zbudowali w Bejnunach neoklasycystyczny pałac. Państwa Farenheit interesowała magia wiecznego życia, dlatego powzięli decyzję o zbudowaniu grobowca przypominającego piramidę egipską. Powstała ona na początku XIX wieku. Wzniesiona została 5 km od pałacu. Piramidę zaprojektował Bartel Thorwaldsen. W grobowcu pierwsze ciało, które spoczęło należało do ich 3-letniej córeczki. Pochowali ja mając nadzieje, że zapewnią jej w ten sposób nieśmiertelność. Ale to nie jedyne ciało, które pochowane zostało w grobowcu-piramidzie. Z czasem pochowano tam siedmiu członków rodziny.

Grobowiec – piramidę budowano tak, aby ciała, które miałyby tam zostać pochowane, można było poddać mumifikacji.

Kiedy grobowiec przeszedł w posiadanie innej rodziny, o piramidzie zapomniano. Rosyjscy żołnierze zdewastowali to miejsce w czasie II wojny światowej. Natomiast w czasie II wojny światowej radzieccy żołnierze szukali tam kosztowności. Piramida została splądrowana, rozbite zostały trumny, a ciała pozbawione zostały głów.

Lata świetności piramida przeżywała w latach dziewięćdziesiątych XX wieku. Wówczas została wpisana na listę zabytków. Dzięki temu wnętrze grobowca uporządkowano, ustawiono trumny, włożono do nich ciała, a wejście, które było otwarte, zamurowano. W oknach zamontowano kraty. Dziś trumny są zamknięte, a piramidę można oglądać tylko z zewnątrz, przez zakratowane okna.

Kwatera Hitlera – Wilczy Szaniec znajduje się w samym sercu Mazur w środku lasu i otoczona jeziorami. Obiekt zaczęto budować w 1941 roku. Obszar kwatery znajdował się na powierzchni 250 ha. Zabezpieczony był drutem kolczastym i polami minowymi. Składał się z trzech stref bezpieczeństwa. W pierwszej, położonej na północ od linii kolejowej znajdowały się schrony Hitlera oraz centrala telefoniczna. Przed wejściem do niej dokładnie sprawdzano tożsamość i przepustki. Druga strefa położona była na południe od szosy biegnącej od Kętrzyna do Węgorzewa. Znajdowały się tu sztabowe siły zbrojne a także kasyno oficerskie. Trzecia strefa swym zasięgiem obejmuje budynki znajdujące się w pobliżu szosy oraz kwatery na peryferiach, pomieszczenia dla straży oraz bunkry obrony przeciwlotniczej. Kwatera Hitlera była tak dobrze ukryta, że nawet ludność mieszkająca w Gierłoży nie wiedziała, co tak naprawdę kryje las.

W Wilczym Szańcu miał miejsce zamach na Hitlera w 1944 roku. Próbował tego dokonać pułkownik Claus von Stauffenberg. Jednak przywieziona przez niego bomba z opóźnionym zapłonem nie zabiła Hitlera. Doznał on tylko niewielkich obrażeń. Opuszcza on twierdze w listopadzie 1944 roku po informacjach, że zbliża się Armia Czerwona. W styczniu 1945 roku wycofujące się wojska armii niemieckiej wysadziły obiekt w powietrze.

Obecnie ocalały bunkry i schrony, ale są w różnych stanach. Wilczy Szaniec zwiedza się wzdłuż oznakowanej trasy. Na miejscu można kupić przewodnik z opisem lub wynająć przewodnika. Aby dojechać do Wilczego Szańca należy przy wjeździe do Kętrzyna od strony Giżycka skręcić w prawo w drogę do Gierłoży. Przed wejście znajduje się hotel i restauracja oraz parking.

Most kolejowy zbudowany został w 1908 roku. Łączył dwa brzegi rzeki Sapiny. Stanowił konstrukcje żelbetową, pięcioprzęsłową. W roku 1915 (I wojna światowa) jedno z przęseł, a dokładnie wschodnie zostało uszkodzone, poprzez wysadzenie go w powietrze przez wycofujące się wojska rosyjskie. Ale już pod koniec wojny został zmodernizowany i odbudowany. W tym stanie służył do końca II wojny światowej. Łączył on Kruglanki z Oleckiem, stanowiąc trakt kolejowy. Jednak wycofujące się wojska niemieckie zaminowały most. Nie został on wysadzony. Nie wiadomo, co było przyczyną takiego postępowania. Historycy twierdzą, że detonator został zainstalowany w bunkrze obserwacyjnym. Znajdował się on tam przez kilka miesięcy.

Kiedy pod koniec II wojny światowej Rosjanie grabili w Prusach, dokonali oni także demontażu szyn kolejowych z różnych linii kolejowych. Aby zapobiec takiej sytuacji w Kruklankach tamtejsi mieszkańcy wysadzili 8 września 1945 roku most kolejowy w powietrze.

Nikt do tej pory nie zrekonstruował mostu i od zakończenie II wojny światowej pozostał w swojej niezmienionej konstrukcji. Tylko pod mostem została wybudowana drewniana kładka, która umożliwia przejście na drugą stronę rzeki. Obecnie most nazywany jest potocznie „zwalonym mostem”.

W pobliżu znajduje się punkt obserwacyjny, który jest zadaszony. Z tego miejsca można obserwować piękny widok na lasy Kruklińskie i jezioro Patelnia.

Obok miniatur, można obejrzeć inne zabytki Warmii i Mazur prezentowane na wielkoformatowych nośnikach. Mowa o Malborku, Świętej Lipce, Lidzbarku Warmińskim, Nidzicy, Dobrocinie, Galinie i Kwidzynie.

W Parku Zabytków Warmii i Mazur znajdują się także unikatowe eksponaty historyczne i archeologiczne.

Atutem parku jest możliwość poznania historii regionu oraz połączenie rozrywki z edukacją. Park przeznaczony jest zarówno dla dorosłych jak i dla dzieci. Najmłodsi mogą spędzać czas na placu zabaw.

W tym roku będzie można oglądać także rekonstrukcje wydarzeń historycznych, które miały miejsce na Warmii i Mazurach. Pokazane zostaną postaci Prusów, rycerzy Zakonu Krzyżackiego, polskiej szlachty za czasów panowania Jana III Sobieskiego.

Zorganizowane grupy będą miały możliwość przejażdżki historycznym pociągiem na trasie Węgorzewo – Kętrzyn.

Park funkcjonuje od początku maja do końca października. Czynny jest codziennie od godziny 9.00 do 18.00 Bilet normalny kosztuje 10 zł, ulgowego 8 zł, a grupowego 8 zł/os. Wstęp dla dzieci do lat czterech wchodzą za darmo. Dla zwiedzających parking jest bezpłatny.

Twierdza Boyen wykazała się jak najbardziej trafnym przedsięwzięciem podczas I wojny światowej. 26 sierpnia 1914 roku doszło tam do ostrej walki między Rosjanami a Niemcami. Kolejne starcie na tym terenie miało miejsce w lutym 1945 roku. Wówczas atak został odparty a wojska rosyjskie zmuszone były do wycofania się. Po wojnie, do 1957 roku twierdza Boyen należała do Wojska Polskiego. Potem została przekazana władzom cywilnym. Na tym obszarze powstała m.in. ferma dla kur, dojrzewalnia serów i magazyny zbożowe.

Twierdzę Boyen otacza kamienno-ceglany mur o długości 2303 metrów. Fosa, która otacza twierdzę była sucha i zabezpieczona kratą forteczną. Twierdza zachowała się w dobrym stanie do dnia dzisiejszego. Doskonale przetrwały siłę czasu wały, skarpy, pochylnie oraz place ćwiczeń. Schrony i budynki także dobrze się zachowały. Dlatego uważa się że twierdza Boyen należy do najlepiej zachowanych XIX-wiecznych obiektów obronnych w Polsce.

Obecnie przez teren twierdzy przechodzą oznakowane ścieżki spacerowe. Znajduje się tu schronisko młodzieżowe, w którym noclegi znajdzie około 200 osób. Działa tu także  Towarzystwo Miłośników Twierdzy Boyen. Latem na terenie amfiteatru odbywają się imprezy m.in. Szanty w Giżycku.

Turyści chwalą sobie dobre połączenia autobusowe i tutejsze drogi. Oprócz prawdziwie dzikiej przyrody Mazury to także spora ilość innych atrakcji w postaci zabytków i sportów wodnych takich jak kajakarstwo, żeglarstwo i windsurfing. O kąpaniu w ciepłych wodach jeziora Śniardwy, jeziora Mamry czy jeziora Niegocin nie trzeba chyba wspominać.

Co warto zwiedzić lub zobaczyć na mazurach? Na pewno trzeba odwiedzić molennę starowierców, która znajduje się w Wojnowie oraz leśniczówkę Pranie. Popielin oferuje turystom przebywającym na wakacjach rezerwat koników polskich. W Gierłoży natomiast możemy zwiedzić zachowaną w niezłym stanie byłą kwaterę Adolfa Hitlera zwaną Wilczym Szańcem. W celu poszukania duchowej odnowy można wstąpić do sanktuarium w Świętej Lipce. Historii można zakosztować w zamku biskupów warmińskich w Reszlu.

Dla amatorów wodnych przejażdżek miejscowi oferują spływ rzeką Krutynią oraz dodatkowo oglądanie zachodu słońca z pełnego jeziora.

Turyści lubiący spacery mogą udać się na taki do Puszczy Piskiej. Jego długość to np., jeżeli wybierzemy szlak żółty, jakieś 12 km. Poruszamy się wzdłuż brzegu Jeziora Mokrego aż do rezerwatu „Królewska Sosna”.